جلسه هفتم – پنج حرکت در کلیسا

 

حرکت سوم، زانو زدن

 

اگر باور داریم که در پرستش با عظمت و قدوسیت خداوند روبرو می‌شویم، یکی از عکس العمل‌های طبیعی انسان در حضور خدا پی بردن به گناهکار بودن و کوچک بودن خود است همچنان که اشعیا وقتی با قدوسیت خدا روبرو می‌شود میگوید «وای بر من که هلاک شده‌ام زیرا که مردی ناپاک لب هستم…»

وقتی درحضور خدا به گناهکار بودن خود اعتراف می‌کنیم دعوت می‌کنیم که خدا بیاید و ما را لمس کند، شفا بدهد و بلند کند.

در تاریخ و سنت کلیسا زانو زدن و اعتراف کردن قسمت مهمی از پرستش هفتگی در کلیسا بوده است.

بنابراین تفتیش کردن خود، باز کردن قلب خود و با فروتنی اعتراف به گناهان قسمتی از پرستش مسیحی است، چه در کلیسا و در جمع ایمانداران و چه در زندگی شخصی و رابطه شخصی، دعاها و پرستش شخصی خودمان با خدا.

کلام خدا در رساله اول یوحنا به ما می‌گوید که اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، خدا امین و عادل است تا ما را ببخشد و نه وقتی که بهانه و توجیه می‌آوریم.

همچنین از مزمور۳۲ می‌آموزیم که  اگر واقعیت آنچه که هست یعنی گناهکار بودن خود را مخفی نکنیم بلکه با فروتنی آن‌را پذیرفته و زیر نور خدا می‌آوریم، خداوندی که ما را بهتر از خودمان می‌شناسد ما را پذیرفته و می‌آمرزد.

همانگونه که وقتی جسم ما مریض می‌شود، از آن فرار نمی‌کنیم بلکه به پزشک مراجعه می‌کنیم، در حضور خدا رفتن هم مانند رفتن نزد آن پزشک اعظم است که هدفش شفا دادن، پاک کردن و بنا کردن ماست و نه تخریب کردن و محکوم کردن.

وقتی اعتراف می‌کنیم، بخشش خدا را دریافت می‌کنیم.