لوقا۱۱:۱۵-۳۲

در این قسمت از کلام  خدا با داستان پدر و دو پسری روبرو می‌شویم که در سختی‌های زندگی شان واکنش هایی کاملا متفاوت از خود نشان دادند چون دو شخصیت کاملا متفاوت داشتند

ما نیز در سختی‌های زندگی واکنش‌های متفاوتی داریم که نشان دهنده کیفیت رابطه ما با خداوند هست

در این داستان پسر سرگردان یا همان پسر گمشده تصمیم می‌گیرد خارج از اراده، نظارت و رهبری پدر خود زندگی کند، سپس ارث خود را از پدر طلب کرده و خانه را ترک می‌کند. و پس از مدت کوتاهی مشکلات فراوانی دامنگیر او می‌شود. ما نیز وقتی به خدا اجازه نمی‌دهیم او زندگی ما را رهبری و کنترل کند دچار شرایط مشابه، ترس، افسردگی و نا امیدی می‌شویم

اما اگر بگذاریم خدا ما را هدایت کند  نتایج نیکویی به بار می‌آید چون جایی که روح خدا  عمل کند شرایط نا امیدی گریبانگیر ما نمی‌شود زیرا روحی که خدا به ما بخشیده است روح قوت، محبت و انضباط است

بصورت مداوم گوش کردن به اخبار بد، حرف‌های منفی و تحت تاثیر افراد منفی باف قرار گرفتن باعث تقویت ترس و ناامیدی در وجود ما می شود

در آیه ۱۷ می‌خوانیم آن پسر گمشده سرانجام به خود آمده و تصمیم می‌گیرد به نزد پدر باز گردد

شاید ما نیز در شرایطی مشابه زیر فشار سختی‌های زندگی و هجوم نا امیدی‌ها و ترس‌ها باشیم، اما مهم اینست که چه واکنشی از خود نشان می‌دهیم و چه تصمیمی می‌گیریم آیا ما نیز مانند پسر گمشده تصمیم می‌گیریم به آغوش پدر پناه بریم؟

او تحت شرایط سخت زندگی اش تبدیل شده و به فقر خود پی برده بود و اینبار مطیع و با فروتنی به نزد پدر بازگشت درحالیکه احتمالا انتظار نداشت پدر حتی به استقبال او برود و یا منتظر بازگشت او باشد

خدا نیز منتظر بازگشت ما ست تا آرامش، پیروزی، صبر و محبت خود را همچون ردای گرانبها بر تن ما کند فقط کافیست ما به کم ایمانی و ضعف خود اعتراف کرده و فروتن شویم و نگرانی‌های خود را به او بسپاریم

اما پسر بزرگتر نیز پسری سرکش و مغرور بود و همیشه برادر کوچکتر خود را به چشم حقارت می‌نگریست و از ارتباط صمیمانه با پدر غافل بود و هرگز اشک‌های پدر در ایام غیاب پسر گمشده را ندید

و نتوانست قلب پدر را بشناسد

ما چطور؟ آیا دلمشغولی‌ها، سختی‌ها و نگرانی‌های زندگی باعث شده از شناخت و ارتباط صمیمانه با خدا غافل شویم؟ کدامیک از ویژگی‌های این دو شخصیت را در خود می‌بینیم که امروز ما را بعنوان ایمانداران به چالش می‌کشد؟

شاید این شرایط خاص این روزها فرصتی باشد برای ما تا به جای فقط به خود اندیشیدن و روی خود تمرکز کردن، توجه خود را به پدر آسمانی معطوف کنیم و به او اجازه بدهیم کنترل زندگی ما را در دست بگیرد