چهار مرحله محبت

از عیسی مسیح می‌پرسند، بزرگترین حکم خدا چیست؟ و این پاسخی‌ست که عیسی می‌دهد

انجیل متی ۳۶:۲۲

نخستین مرحله‌ی محبت این است که ما خود را به خاطر خودمان دوست داریم. و این کاملا طبیعی‌ست که انسان برای حفظ خود برای منفعت خویش و برای پیشرفت و خوشحالی و لذت خود، خود را دوست بدارد و حتی بسیاری اوقات انسان به جهت نفع خویشتن است که با نیت‌ها و خواسته‌های گوناگون  وارد رابطه با خدا می‌شود.

و رابطه‌ی ما با خدا شبیه یک ارتباط بده بستانی می‌شود به این معنا که در مقابل کاری که برای خدا انجام می‌دهیم منتظر پاداش و پاسخ هستیم که نهایتا به منافع ما باز می‌گردد.

بنابراین بسیاری از اوقات، انگیزه‌های ما در تعهدات ایمانی ما این است که به خواسته‌های خود برسیم.

دومین مرحله‌ی محبت، این است که ما خدا را دوست داریم و محبت می‌کنیم اما بخاطر برکت‌ها و جواب‌های دعا و معجزاتش. و تا زمانی که همه چیز بر وفق مراد ماست، هللویا گویان ایستاده‌ایم، دعا و شکرگزاری می‌کنیم. و اگر همه‌چیز به خوبی پیش نرود، قهر می‌کنیم و از خدا دلگیر می‌شویم.

اما هنگامیکه در ایمان و زندگی مسیحی رشد می‌کنیم، وارد سومین مرحله‌ی محبت می‌شویم که خدا را بخاطر خودش دوست می‌داریم. بنابراین دیگر چشم ما فقط بدنبال برکت‌ها و پاسخ دعاها نیست بلکه چه شرایط بر وفق مراد ما بگذرد، چه پاسخ دعا مطابق میل ما بیاید یا خیر، چه روزها ابری و طوفانی باشد چه پیروزمند و آفتابی، ما آموخته‌ایم که زندگی خود را بر حکمت و نیکویی خداوند بنا کنیم، اعتماد کنیم و خود را به او تسلیم کنیم چرا که خوانده‌ شده‌ایم تا خدا را بخاطر نیکویی‌اش دوست بداریم.

در مرحله‌ی چهارم محبت، ما خودمان را بخاطر خدا دوست می‌داریم!

به این معنا که وقتی ما در ایمان مسیحی می‌آموزیم و درک می‌کنیم که هر یک از ما برای خدا با ارزش و مورد محبت است چرا که ما انسان هستیم و در شباهت خدا آفریده شده‌ایم، و خدا آنقدر ما را دوست داشته که عیسی مسیح برای ما جان خود را داده، می‌توانیم ارزش خود را باور کنیم که نه وابسته به شرایط زندگی و مقام و موفقیت‌های ماست بلکه بر اساس محبت خدا.

اما دانستن این موضوع چه اهمیتی دارد:

به ما یادآوری می‌کند با وجود تمام طرد شدن‌ها از دیگران و از این دنیا و قضاوت‌ها، اما ما برای خدا ارزشمند و دوست‌داشتنی هستیم

ارزش ما بر اساس نظر و قضاوت دیگران نیست بلکه بر اساس محبت و عشق خدا نسبت به ماست.